منزل نشسته باش ، تو برخیز و راه گیر

آغوش بیخودی خط پرگار راحت است

رنگ به گردش آمده ای را پناه گیر

با دل چه الفت است نفس را در این مقام

آخر تو از حباب تنک مایه تر، نه ای

خود را دمی عرق کن و بر روی راه گیر

آه از بلند ربختن شمع هستی ات