خود را دمی عرق کن و بر روی راه گیر

با دل چه الفت است نفس را در این مقام

منزل نشسته باش ، تو برخیز و راه گیر

آخر تو از حباب تنک مایه تر، نه ای

آه از بلند ربختن شمع هستی ات

چندان که سر فراخته ای عمق چاه گیر

آن سوی عالم اند و به پیشت نشسته اند