آن سوی عالم اند و به پیشت نشسته اند

خود را دمی عرق کن و بر روی راه گیر

آه از بلند ربختن شمع هستی ات

چندان که سر فراخته ای عمق چاه گیر

در خانه های چشم سراغ نگاه گیر

ای باغبان خمار عدم تا کجا کشیم

ما را به سایه مژه های گیاه گیر