در خانه های چشم سراغ نگاه گیر

آه از بلند ربختن شمع هستی ات

چندان که سر فراخته ای عمق چاه گیر

آن سوی عالم اند و به پیشت نشسته اند

ای باغبان خمار عدم تا کجا کشیم

ما را به سایه مژه های گیاه گیر

آیینه تامل موج گهر حیاست