چندان که سر فراخته ای عمق چاه گیر

آخر تو از حباب تنک مایه تر، نه ای

خود را دمی عرق کن و بر روی راه گیر

آه از بلند ربختن شمع هستی ات

آن سوی عالم اند و به پیشت نشسته اند

در خانه های چشم سراغ نگاه گیر

ای باغبان خمار عدم تا کجا کشیم