ای باغبان خمار عدم تا کجا کشیم

چندان که سر فراخته ای عمق چاه گیر

آن سوی عالم اند و به پیشت نشسته اند

در خانه های چشم سراغ نگاه گیر

ما را به سایه مژه های گیاه گیر

آیینه تامل موج گهر حیاست

گر نظم ما به سکته زنی عذرخواه گیر