با دل چه الفت است نفس را در این مقام

آیینه بشکن و همه را بیگناه گیر

آغوش بیخودی خط پرگار راحت است

رنگ به گردش آمده ای را پناه گیر

منزل نشسته باش ، تو برخیز و راه گیر

آخر تو از حباب تنک مایه تر، نه ای

خود را دمی عرق کن و بر روی راه گیر