رنگ به گردش آمده ای را پناه گیر

ای غره تمیز وبال جهان تویی

آیینه بشکن و همه را بیگناه گیر

آغوش بیخودی خط پرگار راحت است

با دل چه الفت است نفس را در این مقام

منزل نشسته باش ، تو برخیز و راه گیر

آخر تو از حباب تنک مایه تر، نه ای