در نیازآباد هستی نیست خالی جای ناز

در چمن ، رعنایی سرو لب جویم کداخت

ازکجا افتاده است این سایه بالای ناز

تا به کی باشی فضول آرزوهای غرور

شعله افسرده رعنایی به خاکستر نهفت

موی پیری گشت آخر پنبه مینای ناز

گرتظلم دامنت گیرد به دل خون کن نفس