بی تکلف سر بی ننگ نگردد هرگز

ترک هستی کن اگر صافی دل می خواهی

از نفس ، آینه بیرنگ نگردد هرگز

دور وهمی ست که بر جام سپهر افتاده ست

هرکه دارد تپشی در جگر از شعله عشق

گر همه سنگ شود دنگ نگردد هرگز

پستی طبع که چون آبله پا ازلی ست