چو شرار داغم از آتشی که نگشت صرفه بر از نفس

سر و کار فطرت منفعل ، به خیال می کندم خجل

که چرا عیار گداز دل نگرفت شیشه گر از نفس

ز جنون فرصت پرفشان نزدودم آینه وفا

تک و تاز عرصه بی نشان ، به خیال می بردم کشان

به هوا اگر ندهد عنان به کجا رسد سحر از نفس

به غبار عالم وهم و ظن ، نرسیده ای که کنی وطن