به هوا اگر ندهد عنان به کجا رسد سحر از نفس

ز جنون فرصت پرفشان نزدودم آینه وفا

چو شرار داغم از آتشی که نگشت صرفه بر از نفس

تک و تاز عرصه بی نشان ، به خیال می بردم کشان

به غبار عالم وهم و ظن ، نرسیده ای که کنی وطن

عبث انتظار عدم مده به شتاب پیشتر از نفس

به دو دم تعلق آب و گل ، مشو از حضور عدم خجل