تک و تاز عرصه بی نشان ، به خیال می بردم کشان

که چرا عیار گداز دل نگرفت شیشه گر از نفس

ز جنون فرصت پرفشان نزدودم آینه وفا

چو شرار داغم از آتشی که نگشت صرفه بر از نفس

به هوا اگر ندهد عنان به کجا رسد سحر از نفس

به غبار عالم وهم و ظن ، نرسیده ای که کنی وطن

عبث انتظار عدم مده به شتاب پیشتر از نفس