ز جنون فرصت پرفشان نزدودم آینه وفا

چو حباب هرزه نشسته ام به فشار چشم تر از نفس

سر و کار فطرت منفعل ، به خیال می کندم خجل

که چرا عیار گداز دل نگرفت شیشه گر از نفس

چو شرار داغم از آتشی که نگشت صرفه بر از نفس

تک و تاز عرصه بی نشان ، به خیال می بردم کشان

به هوا اگر ندهد عنان به کجا رسد سحر از نفس