ای ز سر غافل ، برو بیمغزی دستار باش

سیر چشمی ذره از مهر قناعت بودن ست

پیش مردم اندکی ، در چشم خود بسیار باش

غنچه ات از بیخودی فال شکفتن می زند

تا به کی باشد دل از خجلت شماران نفس

سبحه بیکار است چندی گرم استغفار باش

بی نیازیهای عشق آخر به هیچت می خرد