گر آهنگ پر فشانی کند پروانه بزمت

که تمکین می چکد همچون رگ یاقوت از دودش

نکردی انتخاب نقش از داغ دل عاشق

عبث چون کعبتین نرد افکندی ز کف زودش

چراغان سر کشد از گرد بال شعله فرسودش

جهانی در تلاش آبرو ناکام می میرد

نمی داند که غیر از خاک گشتن نیست مقصودش