به چندین جام نتوان جز همان یک نشئه پیمودن

نظر واکرد برکیفیت خویش آنکه پوشیدش

گر این یاس از شمار سال و ماه کلفتم خیزد

مه نو خم شود چندان که از دوش اوفتد عیدش

تو هم پیمانه ای داری که پرکرده ست جمشیدش

جنون مضرابی ناموس الفت نغمه ها دارد

شکست از هر چه باشد می زند بر سایه امیدش