میهمان عالمی آنگه غم گاو و خرش

کوس وحدت می زند دل گر پریشان نیست وهم

شاه اینجا می شود تنها به جمع لشکرش

باید از شرم فضولی آب گردد همتت

عافیت دل را تنک سرمایه دارد چون حباب

از شکستنها مگر لبریزگردد ساغرش

پر بلند است آستان بی نیازبهای عشق