ط فل خویی گر زند لاف کمال آهسته باش

وای بیماری که غیراز دل نباشد بسترش

سعی آرامم حریف وحشت سرشار نیست

خواب من چون غنچه برمی آرد از بالین پرش

می کند چون اشک آخر خودنماییها ترش

بی فنا نتوان چراغ اعتبار افروختن

آتش ما شعله می بارد پس از خاکسترش