آتش ما شعله می بارد پس از خاکسترش

ط فل خویی گر زند لاف کمال آهسته باش

می کند چون اشک آخر خودنماییها ترش

بی فنا نتوان چراغ اعتبار افروختن

احتیاجت نیست جز ایجاد عیب دوستان

مطلبی سرکن به پیش هرکه می خواهی کرش

کبریایی ازکمین عجز ما گل کردنی ست