احتیاجت نیست جز ایجاد عیب دوستان

می کند چون اشک آخر خودنماییها ترش

بی فنا نتوان چراغ اعتبار افروختن

آتش ما شعله می بارد پس از خاکسترش

مطلبی سرکن به پیش هرکه می خواهی کرش

کبریایی ازکمین عجز ما گل کردنی ست

سایه هم خورشید می یابد زمان دیگرش