بی فنا نتوان چراغ اعتبار افروختن

خواب من چون غنچه برمی آرد از بالین پرش

ط فل خویی گر زند لاف کمال آهسته باش

می کند چون اشک آخر خودنماییها ترش

آتش ما شعله می بارد پس از خاکسترش

احتیاجت نیست جز ایجاد عیب دوستان

مطلبی سرکن به پیش هرکه می خواهی کرش