می کند چون اشک آخر خودنماییها ترش

سعی آرامم حریف وحشت سرشار نیست

خواب من چون غنچه برمی آرد از بالین پرش

ط فل خویی گر زند لاف کمال آهسته باش

بی فنا نتوان چراغ اعتبار افروختن

آتش ما شعله می بارد پس از خاکسترش

احتیاجت نیست جز ایجاد عیب دوستان