جفا با طینت مسرور عاشق بر نمی آید

به سر غلتاند گوهر را غرور طبع هموارش

به میدانی که رخش عزم همت می کند جولان

حیا از هر دو عالم می کشد دست عنان دارش

مگراز درد محرومی زپا بیرون خلد خارش

به رفع کلفت غفلت غبار خود زپا بنشان

شکست سایه دارد هر چه می افتد ز دیوارش