که با آب گهر شسته ست حیرت خون نخجیرش

سیهکاری نمی ماند نهان درکسوت پیری

به رنگ مو که رسوایی ست وقف کاسه شیرش

نم تهمت چه امکانست بر صیاد ما بستن.

علاجی نیست جرم غفلت آیینه ما را

مگر حیرت شود فردا شفاعت خواه تقصیرش

نه حرف رنگ می دانم نه سطر جلوه می خوانم