زنند از آینه ها حلقه بر در بازش

به محفلی که نگاهت جنون کند تعمیر

پری به سنگ زند شیشه خانه نازش

به خانه ای که مقیمان انتظار تواند

من و جنون زده اشکی که چون به شور آید

بقدر آبله پا دمد تک و تازش

غبار عرصه گه همتم که تا به ابد