بقدر آبله پا دمد تک و تازش

به خانه ای که مقیمان انتظار تواند

زنند از آینه ها حلقه بر در بازش

من و جنون زده اشکی که چون به شور آید

غبار عرصه گه همتم که تا به ابد

چو آسمان ننشیند ز پا سر افرازش

به رنگم آینه ای بود سایه پرور ناز