من و جنون زده اشکی که چون به شور آید

پری به سنگ زند شیشه خانه نازش

به خانه ای که مقیمان انتظار تواند

زنند از آینه ها حلقه بر در بازش

بقدر آبله پا دمد تک و تازش

غبار عرصه گه همتم که تا به ابد

چو آسمان ننشیند ز پا سر افرازش