چو آسمان ننشیند ز پا سر افرازش

من و جنون زده اشکی که چون به شور آید

بقدر آبله پا دمد تک و تازش

غبار عرصه گه همتم که تا به ابد

به رنگم آینه ای بود سایه پرور ناز

در آفتاب نشاند التفات پروازش

تلاش خلق که انجام اوست خاک شدن