به رنگم آینه ای بود سایه پرور ناز

بقدر آبله پا دمد تک و تازش

غبار عرصه گه همتم که تا به ابد

چو آسمان ننشیند ز پا سر افرازش

در آفتاب نشاند التفات پروازش

تلاش خلق که انجام اوست خاک شدن

به رنگ اشک تری می چکد از آغازش