ز مینا هر که آگه شد پری گردید محسوسش

شکستم در تمنای بهارت شیشه رنگی

که هر جا می رسم پر می زند آواز طاووسش

جهان یکسر حقست ، آری مقید مطلق است اینجا

ز دیرستان عشقت در جگر جوش تبی دارم

که از تبخاله می باید شنیدن بانگ ناقوسش

دگر می تاختم با ناز در جولانگه فطرت