دگر می تاختم با ناز در جولانگه فطرت

ز مینا هر که آگه شد پری گردید محسوسش

ز دیرستان عشقت در جگر جوش تبی دارم

که از تبخاله می باید شنیدن بانگ ناقوسش

به این خجلت عرق کردم که نم زد پوست بر کوسش

زمان فرصت دیدار رفت اما من غافل

به وهم آیینه صیقل می زنم از دست افسوسش