به این خجلت عرق کردم که نم زد پوست بر کوسش

ز دیرستان عشقت در جگر جوش تبی دارم

که از تبخاله می باید شنیدن بانگ ناقوسش

دگر می تاختم با ناز در جولانگه فطرت

زمان فرصت دیدار رفت اما من غافل

به وهم آیینه صیقل می زنم از دست افسوسش

به آزادی پری می زد نفس در باغ ما بیدل