شکست کاسه در بزم کرم کرده ست بی آشش

جهان رنگ با تغییر وضع خود جدل دارد

به هر جا شیشه و سنگی است با وهم است پرخاشش

به تشویش دل مایوس رنجی نیست مفلس را

به این شرمی که می بیند کریم از جبهه سایل

گهر هم سرنگون می افتد از دست گهرپاشش

به ملک بی نیازی رو که گاه احتیاج آنجا