به ملک بی نیازی رو که گاه احتیاج آنجا

شکست کاسه در بزم کرم کرده ست بی آشش

به این شرمی که می بیند کریم از جبهه سایل

گهر هم سرنگون می افتد از دست گهرپاشش

چوناخن می کشد درهم به پشت دست قلاشش

خط لوح امل جز حک زدن چیزی نمی ارزد

همه گر ریش زاهد در خیال آید که بتراشش