چوناخن می کشد درهم به پشت دست قلاشش

به این شرمی که می بیند کریم از جبهه سایل

گهر هم سرنگون می افتد از دست گهرپاشش

به ملک بی نیازی رو که گاه احتیاج آنجا

خط لوح امل جز حک زدن چیزی نمی ارزد

همه گر ریش زاهد در خیال آید که بتراشش

شئون هر صفت مستوری عاشق نمی خواهد