شئون هر صفت مستوری عاشق نمی خواهد

چوناخن می کشد درهم به پشت دست قلاشش

خط لوح امل جز حک زدن چیزی نمی ارزد

همه گر ریش زاهد در خیال آید که بتراشش

کفن هر چند پوشد ذوق عریانیست نباشش

بساط زندگی مفت حضور اما به دل جاکو

نفس می گسترد در خانه آیینه فراشش