خط لوح امل جز حک زدن چیزی نمی ارزد

گهر هم سرنگون می افتد از دست گهرپاشش

به ملک بی نیازی رو که گاه احتیاج آنجا

چوناخن می کشد درهم به پشت دست قلاشش

همه گر ریش زاهد در خیال آید که بتراشش

شئون هر صفت مستوری عاشق نمی خواهد

کفن هر چند پوشد ذوق عریانیست نباشش