همه گر ریش زاهد در خیال آید که بتراشش

به ملک بی نیازی رو که گاه احتیاج آنجا

چوناخن می کشد درهم به پشت دست قلاشش

خط لوح امل جز حک زدن چیزی نمی ارزد

شئون هر صفت مستوری عاشق نمی خواهد

کفن هر چند پوشد ذوق عریانیست نباشش

بساط زندگی مفت حضور اما به دل جاکو