به این شرمی که می بیند کریم از جبهه سایل

به هر جا شیشه و سنگی است با وهم است پرخاشش

به تشویش دل مایوس رنجی نیست مفلس را

شکست کاسه در بزم کرم کرده ست بی آشش

گهر هم سرنگون می افتد از دست گهرپاشش

به ملک بی نیازی رو که گاه احتیاج آنجا

چوناخن می کشد درهم به پشت دست قلاشش