چوگل در پیکر افسرده ام خونی نمی باشد

بیاض صبح دارد آینه روشنگر تیغش

گرانجانی ست زبر سایه برق بلا بودن

ز فرق کوه دشوارست خیزد لنگر تیغش

به پرواز آیدم رنگی مگر از شهپر تیغش

کند گرد از کدامین کوچه خون بسملم یارب

سراغ نقش پایی برده ام تا جوهر تیغش