بیاض صبح دارد آینه روشنگر تیغش

چو موج از عجزگردن می کشد کر و فر امکان

نمایان است توفان شکست از لشکر تیغش

کدورت بر نیارد طینت خورشید سیمایان

گرانجانی ست زبر سایه برق بلا بودن

ز فرق کوه دشوارست خیزد لنگر تیغش

چوگل در پیکر افسرده ام خونی نمی باشد