کدورت بر نیارد طینت خورشید سیمایان

مگر در رنگ خون غلتم دمی بر بستر تیغش

چو موج از عجزگردن می کشد کر و فر امکان

نمایان است توفان شکست از لشکر تیغش

بیاض صبح دارد آینه روشنگر تیغش

گرانجانی ست زبر سایه برق بلا بودن

ز فرق کوه دشوارست خیزد لنگر تیغش