ز فرق کوه دشوارست خیزد لنگر تیغش

کدورت بر نیارد طینت خورشید سیمایان

بیاض صبح دارد آینه روشنگر تیغش

گرانجانی ست زبر سایه برق بلا بودن

چوگل در پیکر افسرده ام خونی نمی باشد

به پرواز آیدم رنگی مگر از شهپر تیغش

کند گرد از کدامین کوچه خون بسملم یارب