جهان بی سر و پا بر تپش غلو دارد

ز جوش رنگ به اطراف خود حصار مکش

ز دیده می چکد آخر جهان چو قطره اشک

تو این گهر به ترازوی اعتبار مکش

اگرتو سبحه نه ای سر به این قطار مکش

به دشت و در همه سوکاروان دردسر است

هزار ناقه ستم می کشد تو بار مکش