که ز چاک پیرهن حیا عرقیست در دم سایلش

به خیال آینه دل از دو جهان ستمکش خجلتم

به چه جلوه ها شبخون برم که نفس کشم به مقابلش

به هوای مطلب بی نشان چو سحر چه واکشم از نفس

نه سری که ساز جنون کنم نه دلی که نالم و خون کنم

من بینوا چه فسون کنم که رود فرامشی از دلش

کسی از حقیقت بی اثر به چه آگهی دهدت خبر