من بینوا چه فسون کنم که رود فرامشی از دلش

به هوای مطلب بی نشان چو سحر چه واکشم از نفس

که ز چاک پیرهن حیا عرقیست در دم سایلش

نه سری که ساز جنون کنم نه دلی که نالم و خون کنم

کسی از حقیقت بی اثر به چه آگهی دهدت خبر

به خطی که وا نرسد نظر بطلب ز نامه بیدلش