دو عالم دود کرد انشا چراغ زیر دامانش

جنون گردید ما را رهنمای کعبه شوقی

که از دلهای بیطاقت بود ریگ بیابانش

صفای دل کدورت های امکان بر تو بست آخر

پی آزار مردم از جهنم کم نمی باشد

بهشت جاودان و یک نفس تشویش شیطانش

عدم را هستی اندیشیدنت نگذاشت بی صورت