پی آزار مردم از جهنم کم نمی باشد

که از دلهای بیطاقت بود ریگ بیابانش

صفای دل کدورت های امکان بر تو بست آخر

دو عالم دود کرد انشا چراغ زیر دامانش

بهشت جاودان و یک نفس تشویش شیطانش

عدم را هستی اندیشیدنت نگذاشت بی صورت

چه دشواری ست کز اوهام نتوان کرد آسانش