عدم را هستی اندیشیدنت نگذاشت بی صورت

دو عالم دود کرد انشا چراغ زیر دامانش

پی آزار مردم از جهنم کم نمی باشد

بهشت جاودان و یک نفس تشویش شیطانش

چه دشواری ست کز اوهام نتوان کرد آسانش

نظر وا کرده ای ترک هوسهای اقامت کن

که شمع اینجا همان پا می کشد سر از گریبانش